Mijn burn-out


Click here for the English version of this page.

Ik wil eerst zeggen dat ik dit verhaal schrijf om mijn eigen ervaring te delen. Ik schrijf dit op, puur om te laten zien dat ik weet wat een burn-out is, wat het met je doet en hoe je daar uit komt. Ik geloof dat je mensen nog beter kunt helpen als je het zelf ook hebt meegemaakt.

Ik heb van mijn 20e tot en met mijn 27e een burn-out gehad. Mijn burn-out was privé gerelateerd. Tijdens mijn burn-out had ik geen flauw idee dat ik een burn-out had. Hier ben ik pas achter gekomen toen ik in mijn herstelfase zat. Ik heb er 6 jaar over gedaan om uiteindelijk in het 7e jaar in te storten. Maar voor elk persoon is dat weer verschillend. De één kan wat meer aan, dan de ander. Wat wel een feit is, is dat een burn-out iets is wat er in sluipt. Vaak heb je het pas in de gaten als het “te laat” is.

Ik was destijds erg streng voor mijzelf. Ik heb 6 jaar lang met geestelijke en lichamelijke klachten gelopen en ben het 7e jaar volledig ingestort. Elke keer wuifde ik alles weg. Ik dacht: “Schouders eronder en doorgaan, alles gaat vanzelf wel weer over. En dat ging het ook, dacht ik. Wat ik destijds niet besefte, was dat het zich ging manifesteren in mijn lichaam.
Ik zorgde enkel voor mijn naaste familieleden en niet voor mijzelf, wat niet heel erg slim was achteraf gezien. Het zorgen voor andere mensen is een prima eigenschap, maar je moet jezelf niet opzij zetten voor andere mensen. Ik deed dit wel. Tijdens die 6 jaar heb ik mijn eigen klachten genegeerd, omdat ik vond dat mijn familieleden al genoeg aan hun hoofd hadden en ik ze niet nog meer “kopzorgen” wilde bezorgen. Inmiddels weet ik gelukkig wel beter en zet ik mijzelf nu wel op de eerste plaats.


Hoe heeft het zich opgebouwd?

Het is allemaal begonnen met een aanranding op straat. Ik was hierdoor zo van streek af, dat dit een grote invloed had op mijn studieresultaten. Mijn studieresultaten gingen dusdanig achteruit, dat ik genoodzaakt was om van opleiding te veranderen.

Vlak nadat ik van studie veranderd was, kwam mijn vader overspannen thuis te zitten door een conflict op zijn werk ( hij was per ongeluk klokkenluider geweest). Buiten het feit dat dit ontzettend naar was voor mijn vader, bracht dit de nodige spanning met zich mee bij ons thuis.

Voor mijn nieuwe opleiding mocht ik in het tweede jaar beginnen en volgde ik tegelijkertijd nog enkele vakken van het eerste jaar om mijn propedeuse te kunnen behalen. Dit was al erg druk en stressvol en daar kwam ook nog de stress thuis van mijn vader erbij. Normaal gesproken ontloop je de hectiek van school en kom je thuis tot rust, echter was dat in mijn geval helaas niet mogelijk. De spanning die ik op school ervoer nam ik mee naar huis en de spanning die ik thuis ervoer nam ik mee naar school. Gelukkig heb ik wel mijn propedeuse behaald tijdens die periode.

De twee laatste jaren van mijn opleiding heb ik ook veel stress ervaren, door onder andere een stage van tien maanden bij een organisatie waar ik eigenlijk niet welkom was. Enkele medewerkers lieten dit duidelijk merken en lieten mij een beetje aanmodderen ( ik moest het zelf allemaal uitzoeken). Ook het laatste studiejaar was stressvol. Tijdens dit jaar zijn enkele medestudenten meegelift op mijn scripties. ( Tijdens groepsopdrachten heb ik al het werk moeten uitvoeren.)
Ik nam veel op mijn schouders en er werd veel op mijn schouders geschoven. Grenzen aangeven en nee zeggen waren toen nog niet aan de orde voor mij, dit heb ik helaas pas later geleerd.

Na mijn afstuderen kreeg ik te maken met grote tegenslagen, die in elkaar overvloeiden ( voornamelijk op privé gebied en gedeeltelijk op zakelijk gebied).

Ik ben enkele jaren mantelzorger geweest. Ik heb eerst voor mijn vader gezorgd die zwaar overspannen was geraakt door zijn ontslag ( zijn leidinggevende had hem na enkele jaren getreiterd te hebben, ontslagen). Hij was geestelijk en lichamelijk in een dusdanige toestand, dat ik hem heb moeten verzorgen en hem werk uit handen heb moeten nemen. Ik heb hem onder andere bijgestaan tijdens ( de voorbereiding van) zijn rechtszaken en tijdens zijn bezoeken aan de sociaal maatschappelijk werker en advocaat. Niet alleen zijn geestelijke en lichamelijke toestand, maakten veel indruk op mij. Ook het feit dat wij ineens financieel er zeer slecht voorstonden, bracht veel stress met zich mee.

Nadat mijn vader de eerste keer overspannen was geworden, heb ik samen met hem een groothandel in Franse parfums opgezet. In die periode dat we met de parfums gewerkt hebben, hebben wij veel tegenslagen gehad. Hierdoor leunde hij meer op mij en vroeg me om hulp. Dit zorgde voor extra druk en stress bij mij. Dit speelde zich af in hetzelfde tijdvak als de familieperikelen.

( Tijdens die periode, heb ik mij tussendoor ook over mijn broer ontfermd die een zwaar auto-ongeluk had gehad ( wat niet zijn schuld was), wat ook een enorme indruk op mij had gemaakt.)

Nadat mijn vader een nieuwe baan had en weer “op zijn eigen benen kon staan”, werd mijn opa zwaar ziek. Ik heb hem enkele maanden tot aan zijn overlijden verzorgd. Aangezien mijn oma hulpbehoevend was, had ik mijn opa op zijn sterfbed beloofd voor haar te zorgen. Het zorgen voor mijn oma viel mij erg zwaar, gezien het feit dat mijn oma niet helemaal eerlijk was over haar lichamelijke toestand. Ook zag mijn oma mij als de plaatsvervanger van mijn opa.
Ik heb mij flink laten manipuleren door haar. Pas na een lange tijd zag ik in dat ik onnodig “mijn benen uit mijn lijf had gerend” voor haar en dat zij er niet zo slecht aan toe was, dan dat zij ons al die jaren had doen geloven. Ook geestelijk ging het beter, dan dat zij het had voor doen laten komen.

( Tijdens het zorgen voor mijn oma, heb ik ook voor mijn moeder gezorgd die in die periode ontslagen was ( door de economische recessie) en lichamelijk in elkaar was gestort. Dankzij dit ontslag heeft mijn moeder mij kunnen ondersteunen bij het zorgen voor mijn oma.)

Na een jaar intensief gezorgd te hebben voor mijn oma, ging zij lichamelijk dusdanig sterk achteruit dat het voor mij niet meer mogelijk was om voor haar te zorgen. Zij werd na dit jaar opgenomen in een verzorgingshuis.
Dit zorgde ervoor dat er een grote last van mijn schouders afviel. Ik kwam ineens tot rust en werd ziek.


Wat deed die stress met mij? ( geestelijk en lichamelijk)

Tijdens die jaren had ik het gevoel alsof ik in een emotionele achtbaan zat. Het begon met kleine uitspattingen zo af en toe, wat uiteindelijk zich steeds meer manifesteerde in hoge pieken en diepe dalen. Emotioneel gezien schoot ik alle kanten op. Ik kon bijvoorbeeld ineens in huilen uitbarsten of ineens agressief worden. Ook had ik last van paniekaanvallen. Hiernaast ben ik na het overlijden van mijn opa, twee jaar depressief geweest.
Niet alleen lastig voor mij, maar ook voor mijn dierbaren.

Naast mijn ongecontroleerde emoties, begon ik ook steeds meer last te krijgen van lichamelijke klachten. Het begon met “kleine pijntjes”, zoals hoofdpijn en pijn in mijn nek en schouders. Na een tijdje begonnen deze klachten zich uit te breiden. Mijn hele lichaam begon steeds meer pijn te doen en op een gegeven moment voelde mijn lichaam aan als een zware steen die niet meer vooruit te slepen was. Hiernaast was ik vaak duizelig en misselijk en had ik moeite met ademhalen. Mijn ademhaling zat steeds hoger. Na een lange tijd kon ik alleen nog maar tot in mijn keel ademen. ( i.p.v. tot onderin mijn buik, zoals het hoort). Ook ging mijn conditie achteruit.

Het werd een strijd tussen lichaam en geest. Mijn geest ( lees: ego) wilde graag verder, echter mijn lichaam hield mij tegen. Deze strijd heeft mijn lichaam gewonnen.


Mijn breekpunt

Mijn breekpunt kwam toen ik ineens tot rust kwam, nadat er een grote last van mijn schouders was af genomen. Enkele dagen nadat mijn oma in het verzorgingshuis was opgenomen, werd ik ziek. Ik heb “de longen uit mijn lijf gespuugd”. Normaal gesproken ervaar ik overgeven niet als heftig, maar dit keer wel. Ik ben enkele weken van slag af geweest. Mijn lichaam was continu aan het trillen en als ik iets probeerde te eten, begon mijn lichaam steeds heviger te trillen. Ook had ik veel moeite met slikken en was ik haast niet in beweging te krijgen. Dit speelde zich allemaal af tijdens onze vakantie. Pas tegen het einde van de vakantie voelde ik mij weer “de oude”, dacht ik.

Nadat ik thuis kwam van vakantie, begon ik weer op mijn tempo te rennen voor mijn oma. ( Niet erg slim, ik weet het.) Hoewel het grootste gedeelte van de zorg mij uit handen was genomen, was er achterstallige administratie en had mijn oma nog de nodige zorg van mij nodig. Ongeveer een week na mijn vakantie werd ik opnieuw ziek, echter was het dit keer heftiger dan de eerste keer. Ik kreeg een ontsteking aan mijn schildklieren. Mijn schildklieren waren dusdanig opgezet dat het voor mij haast niet mogelijk was om te eten en te drinken. Ook was ik meer aan het slapen, dan dat ik wakker was. Ik werd bijna volledig stilgezet.

Na 5 maanden aanmodderen, trok ik het op een gegeven moment niet meer. Ik leefde grotendeels op pepermuntjes en kon niet meer naar het toilet toe gaan. Ik kon zelfs niet meer huilen. Met het veelvuldige eten van de pepermuntjes had ik mijn mond en keel verbrand.

Aangezien mijn huisarts mij niet serieus nam en mij telkens weer naar huis stuurde, heb ik in de alternatieve zorg hulp gezocht.
Dankzij een intensieve Reiki behandeling is mijn ontsteking aan mijn schildklieren verdwenen. ( Let op: Ik heb eerst hulp gezocht bij een reguliere arts. De uitwerking van een Reiki behandeling is bij een ieder verschillend.) De zwelling was weg en ik kon weer normaal eten en drinken. Echter was mijn maag hier niet meer aan gewend. Ik moest mijzelf opnieuw leren eten en drinken. Ook was ik nog steeds ontzettend moe en kon ik haast niets doen. Ik werd om 11 uur ’s ochtends doodmoe wakker en moest overdag tussendoor slapen om de dag door te kunnen komen. Alles kostte mij ontzettend veel moeite. Voorbeeld: Ik was niet in staat om achter de computer mijn e-mail controleren. Nadat ik de computer had aangezet, moest ik deze afsluiten om vervolgens op bed te gaan liggen om bij te komen van deze activiteit.

Na een tijd begon ik mij een beetje beter te voelen en werd ik overmoedig. Ik vond dat ik lang genoeg “niets” had gedaan. Elke keer als ik mij even goed voelde, ging ik weer aan de slag met de energie die ik daarvoor toen had. ( Mijn energieniveau was erg laag, sinds de ontsteking aan mijn schildklieren.) En elke keer als ik aan de slag ging, stortte ik in en werd ik weer ziek. Aangezien ik destijds nogal hardleers was, accepteerde ik de situatie niet zoals hij was. Ik was telkens ontzettend boos en gefrustreerd als ik ziek was. Pas na enkele maanden achter elkaar ingestort te zijn ( om de 1 à 2 weken), gaf ik de strijd op en accepteerde ik de situatie hoe deze was. Heel bizar, maar daarna ben ik nog maar 1 keer ziek geweest. Dit alles heeft uiteindelijk 6 maanden geduurd.

Ik heb tijdens die laatste 6 maanden ook ontzettend veel gehuild. Dankzij de Reiki behandeling kon ik weer huilen. Ik heb ongeveer 80% van de nare gebeurtenissen zelf verwerkt, omdat de emoties er eindelijk uitkwamen. Ik heb niet alleen zaken verwerkt die tijdens mijn burn-out gebeurd waren, maar ook zaken van jaren ervoor. Alles bij elkaar is het laatste jaar van mijn burn-out een flinke geestelijke en lichamelijke reiniging geweest. Hierna begon mijn herstelfase.


De herstelfase ( geestelijk en lichamelijk)

Zoals al eerder geschreven, ben ik er pas in mijn herstelfase achter gekomen dat ik een burn-out had gehad. Dit tijdens een gesprek met een verpleegkundige van mijn oma. Nadat ik haar mijn verhaal verteld had, vroeg zij aan mij of ik soms een burn-out had gehad. Ik wist daar geen antwoord op te geven. Ik kende de term burn-out wel, maar wist niet wat het precies inhield. Er had nog nooit iemand in mijn directe omgeving een burn-out gehad, dus ik was er niet mee in aanraking gekomen.

Na dit gesprek was ik mij gaan inlezen en kwam ik erachter dat ik inderdaad een burn-out had gehad. Ook las ik toen enkele succesverhalen van mensen die er na drie maanden weer bovenop waren gekomen. Ik dacht: “Dat is fijn. Nog even drie maanden er tegen aan en dan weer knallen!”. Dat had ik dus mis. Na dit gelezen te hebben, had ik contact opgenomen met mijn huisarts en mijn hele verhaal verteld. Hij vertelde mij dat de dingen die ik mee had gemaakt niet werkgerelateerd waren en dit dus geen burn-out kon zijn geweest. Volgens mijn huisarts was ik depressief of misschien zelfs wel manisch-depressief en daar had hij wel mensen voor! ( Terwijl ik mij toen al enkele maanden niet meer depressief voelde. ) Na een vragenlijst (m.b.t. depressiviteit) ingevuld te hebben, zou hij mij bellen over de uitslag. Ik heb nooit meer wat van hem gehoord. Ik begon hierna eerst aan mijzelf te twijfelen, of ik mij niet aanstelde. Maar na nogmaals veel informatie over een burn-out te hebben gelezen, kwam ik tot de conclusie dat ik niet leed aan manische depressiviteit en weldegelijk een burn-out had gehad.

Zowel geestelijk als lichamelijk heb ik mijzelf er grotendeels bovenop geholpen. Ik heb de jaren geanalyseerd en gekeken wat dat met mij heeft gedaan. Ook heb ik mijn levenslessen hierin erkend. Hiernaast heb ik met mijn naaste familieleden goed kunnen praten en heb ik enkele consulten mogen ontvangen van een spiritueel coach voor nog meer inzichten. Het praten ( en gehoord worden) was erg fijn en heeft mij zeer goed geholpen. Mijn spiritueel coach had mij handvatten gegeven, waar ik mee verder kon.

Om mijn conditie weer op te bouwen, was ik begonnen met het verrichten van enkele kleine werkzaamheden in het huishouden. Hierdoor merkte ik dat ik langzamerhand meer energie kreeg. Doordat ik mij steeds beter ging voelen, was ik voorzichtig begonnen met wandelen en fietsen. Ik had nog wel terugvallen, wat heel normaal is in een herstelfase van een burn-out. ( Een terugval laat je zien, dat je te hard van stapel bent gelopen.) Maar de terugvallen volgden elkaar steeds minder snel op.  Nu heb ik nog maar heel af en toe een mindere dag, dat ik het rustiger aan moet doen. Wel merk ik dat mijn “batterijtje” wat sneller leeg is dan voor mijn burn-out. Ik kan niet meer functioneren op mijn oude tempo. Dit is logisch, want het oude tempo heeft er destijds voor gezorgd dat ik ingestort ben. Dat oude tempo past ook niet meer bij mij. Ik accepteer dat nu en kan nu genieten van de rust.

Ik ervaar ( en geniet van) een enorme rust in mijn hoofd en lichaam. Ik kan weer normaal eten, ademen en bewegen zonder pijn. Ook ben ik weer gelukkig. Na jarenlang in een diep dal gezeten te hebben, ervaar ik dit als een fantastisch gevoel en geniet ik daar enorm van! Wat eigenlijk voor een ander persoon heel normaal is.


Dankzij mijn burn-out…

Dankzij mijn burn-out heb ik ontzettend veel geleerd over mijzelf, mijn omgeving en herken ik nu de signalen van mijn lichaam. Het is een enorme wake-up call geweest.
Ik ben erachter gekomen dat ik ontzettend veel (geestelijke) kracht in mij heb.
Ook ben ik dankzij mijn burn-out erachter gekomen waar mijn grenzen liggen. Niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk. Na mijn burn-out heb ik mijzelf echt op de eerste plaats durven zetten en heb ik voor mijzelf gekozen.
Tevens ben ik niet zo streng meer voor mijzelf. Ik accepteer mijn emoties en geef eraan toe als ik voel dat mijn lichaam even rust nodig heeft.

Mijn burn-out zie ik als een tweede kans. Een transformatie naar een nieuwe ik, die werkt op het tempo wat bij mij past. Er is bij mij op mijn pauzeknop gedrukt, waardoor mijn leven ongewild is stil gezet. Dit heeft mij wel de kans gegeven om te evalueren hoe ik tot dit punt was gekomen en wat er moest veranderen. Het was ontzettend zwaar. Ik zou dit absoluut niet een tweede keer mee willen maken, maar ik ben wel ontzettend dankbaar voor deze tweede kans en de inzichten die ik hiermee heb gekregen. Ik ben er ontzettend door gegroeid. Ik sta nu anders in het leven en kijk anders tegen gebeurtenissen en het gedrag van mensen aan.

Ook heb ik na mijn burn-out de knoop durven doorhakken om voor mijn passie te kiezen. Coaching! Ik merkte dat het werken met parfum niet dicht bij mijn hart lag en steeds verder van mij af kwam te staan. Voordat ik ziek werd, heb ik al veel mensen een consult mogen geven en mogen coachen. Na mijn herstelfase heb ik dit weer opgepakt en een online coachingspraktijk opgezet, zodat ik meer mensen kan helpen. Ik heb al een aantal mensen succesvol mogen helpen die een burn-out hadden en mensen die een burn-out hadden gehad.


Herken jij jezelf in mijn verhaal en is het voor jou ook tijd voor verandering?

Er zijn verschillende soorten burn-outs. De één heeft een “milde” burn-out, terwijl een ander volledig uitgeschakeld is. Het herstelproces is bij ieder persoon verschillend, dus ook de behandelmethode. Ik kan en wil jou graag hierbij helpen.

Ik heb helaas het wiel zelf uit moeten vinden, maar jij hoeft dat niet. Dankzij mijn ervaringen en intuïtieve inzichten kan ik jou de handvatten geven die bij jou passen om je in je eigen ritme terug te krijgen. Je mag altijd vrijblijvend contact met mij opnemen. Als je enkele vragen hebt over jouw situatie, kan je bij mij een e-mail consult aanvragen. Als je graag wilt dat ik je begeleid, kan je mij benaderen voor een vervolgsessie.

 

Mijn e-mail adres is: contact@intuizione.nl


-Alles wat wij bespreken, valt uiteraard onder mijn beroepsgeheim.-